غذا نخوردن کودکان




 غذا نخوردن کودکان

 

اغلب والدین مجبورند بچه های پر جنب و جوش خود را وادار به غذا خوردن کنند، زیرا بسیاری از بچه های زیر شش سال آن قدر درگیر کاوش دنیای پیرامونشان هستند که فرصت کافی برای خوردن غذا پیدا نمی کنند. اگر احساس می کنید برای خوردن غذا، بیش از اندازه به فرزندتان فشار می آورید، سعی کنید به خوردن او، هرچند به میزان اندک، بیشتر توجه کنید تا به نخوردنش. کودکان هرازگاهی از غذا خوردن طفره می روند و بخاطر غذا نخوردن، جلب توجه می کنند.                                                                                               

این مورد را با بیماری اشتباه نگیرید، اما اگر احساس کردید به راستی کودکتان مشکل جسمی دارد و نمی تواند غذا بخورد، حتما به پزشک مراجعه کنید. علل احتمالی غذا نخوردن کودک: او توجه می خواهد یا می خواهد قدرت داشته باشد، از نوع خاصی از غذا متنفر است، از فردی دیگر تقلید کرده است یا می خواهد مستقل باشد. کودک در حال پایه گذاری کمی استقلال است و این فرآیند طبیعی دوره رشدی اوست. تفاوت زیادی بین کودکی که ایرادگیر غذا است با کودکی که بی نظمی خوراک دارد، وجود دارد. یکی از قوی ترین و مشکل ساز ترین جنبه های مشکلات تغذیه ای، زمانی است که کودک خوردن را متوقف می کند و رفتار  وسواسی والدین ایجاد می شود که بسیار نگران اشتهای کودکشان می شوند. بی نظمی های غذا خوردن نشان دهنده ارتباط پیچیده ای بین والدین و کودکی است که تلاش می کند در یک زمان از عهده حجم کثیری از مشکلات برآید . مادر باید به این مساله توجه داشته باشد که بین غذا خوردن کودک و مادر کامل بودن او ارتباطی وجود ندارد و مشکلات تغذیه ای همیشه جز خصایص فردی هستند و بحث سلیقه مطرح است، اما گاهی پیش می آید که غذا زمانی برای جنگ و مباحثه کلامی است، بدخلقی های کودک یا مشاهده آن از جانب دیگران می تواند این پیام را برای کودک به همراه داشته باشد که می تواند از غذا به عنوان روشی برای ارتباط گرفتن انتخاب کند. مشکلات تغذیه ای کودک می تواند طریقه کودک باشد برای گفتن اینکه من نیاز دارم که شما بیشتر به من فکر کنید. چیزی وجود دارد که من نمی توانم هضم کنم. خوردن مرتبط با چیزی است که ما فرو می بریم و هضم می کنیم، چه عاطفی و چه جسمی باشد.  کودکان از خوردن و خوابیدن برای انتقال بزرگ ترین نگرانی ها و آشفتگیشان استفاده می کنند. امتناع از غذا خوردن برای کودک ممکن است روشی باشد برای خلق فضایی که در آن فضا، نیازهای او می تواند شنیده و فهمیده شوند. کودکان در حال رشد به انتخاب نیاز دارند حتی انتخاب های کوچک برای غذا خوردن. این امر به کودک این تصور را می دهد که بر زندگی اش تا حدودی کنترل و قدرت دارد. همینطور کودکی که تنها یک نوع غذا می خورد می تواند والدینش را به اضطراب و پریشانی سوق دهد، اما به این مساله توجه شود که نوزادان هم در ابتدا با خوردن یک چیز (شیر) شروع می کنند.

اگر شما از وعده غذایی به عنوان پاداش استفاده کنید، مثلا تو می توانی شیرینی بخوری، اگر دختر خوبی باشی یا به عنوان تنبیه مثلا تو نمی توانی شیرینی بخوری چون بچه شیطانی بودی، شما باعث افزایش خطر سردرگمی و حیرت فرزندتان می شوید، چرا که او نمی تواند به درستی بین نیازهای بدنی و عاطفی اش تفکیک قايل شود.

ساعات معینی را برای وعده های غذایی تعیین کنید.

با  وادار کردن کودک به خوردن قدرت او را تضعیف می کنید، از تنبیه، تهدید، رشوه دادن و چاپلوسی اجتناب کنید.

وقتی فرزندتان غذایش را خورد برای تشویق به او جایزه خوراکی ندهید، خوراکی ها برای تغذیه ما هستند و نه جایزه.

نه التماس کنید و نه رشوه دهید:  زیرا غذا نخوردن برایش نوعی بازی می شود تا علاوه بر جلب توجه شما، در مقابلتان احساس قدرت کند.

از خودتان بپرسید که اگر من نگران غذا خوردن او نبودم، نگران چه چیزی دیگری می توانستم باشم؟

اگر به غذا نخوردن  واکنش نشان دهید، در نظر او غذا نخوردن او بسیار جذاب تر از خوردن خواهد شد.

موقع غذا خوردن، همه اعضای خانواده سر میز بنشینند تا یک موقعیت اجتماعی دلپذیر به وجود بیاید و برای خوردن غذا مدت زمان مشخص کنید.

اندازه غذای بچه ها را مشخص کنید تا با دیدن یک بشقاب غذای پر دستپاچه نشود.

اجازه دهید شب ها در تهیه غذا کمک کند. به او اجازه دهید درباره این موضوع که چه مقدار غذا بخورد خودش قدرت تصمیم گیری داشته باشد.

باید عمدا موقعیت هایی خلق کرد که کودک دست به انتخاب بزند. از یک کودک خردسال نمی پرسیم برای صبحانه چه می خواهی؟ از او می پرسیم که تخم مرغ ها را می خواهی نیمرو کنم یا املت؟ چیزی که کودک درمی یابد این است که وی در امور مربوط به خودش مقداری مسئولیت دارد و صرفا گیرنده اوامر نیست.

وقتی دهان کودک پر است به او توجه نشان دهید و او را تشویق کنید تا یاد بگیرد که غذا خوردنش نیز به اندازه نخوردن توجه شما را جلب می کند. مثلا بگویید چقدر قشنگ این لقمه را توی دهانت گذاشتی و یا اینکه خوشحالم که غذای امروز رو دوست داشتی.

تعداد دفعات غذا خوردن فرزندتان را بیشتر اما از میزان آن کم کنید.

غذا را به شکلی درآورید که فرزندتان از خوردن آن لذت ببرد.

بازی کردن با غذا را امری ناپسند جلوه دهید و اگر شروع به این کار کرد، علت را از او بپرسید. 

خودتان از خوردن غذا طفره نروید و الگوی مناسبی باشید.

اجازه دهید فرزندتان خودش غذایش را انتخاب کند و با انتخاب درست او را تشویق کنید.

 

                                                                                               

  هانیه لواف

  کارشناس ارشد مشاوره خانواده

 

 

*** اگر این مطلب را پسندید، مرکز مشاوره کودک و نوجوان یاسان را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید:

کانال تلگرام ما: https://t.me/yasanclinic

پیج اینستاگرام ما: http://instagram.com/_u/yasanclinic