مشکلات خواب در کودکان




    زمان خواب عبارت است از پایان ارتباط معنادار میان کودک و والدین و زمان عمده ایرادگیری برای مادران و زمان بهانه گیری و طفره روی برای کودک می باشد. کودکان سعی می‌کنند تا آنجا که می‌شود بیدار بمانند، در حالی که مادر از آن ها می خواهد هرچه زودتر بخوابند. مطالعات نشان داده است که داشتن کودکی کم خواب، باعث ایجاد استرس زیادی در والدین می شود. کودکان زیر شش سال اغلب به بهانه های گوناگون سعی می کنند دیر به رختخواب روند، آن ها مداوم بهانه آب، شیر یا کتاب خوانی را می گیرند.

     از علت های احتمالی دیگر برای از رختخواب بیرون آمدن می توان به موارد زیر اشاره کرد: کودکتان خواب آلوده است و در جستجوی توجه می باشد، ناراحت است و احساس خوبی ندارد، کنجکاو و ناامن است و از چیزی می ترسد. در حالیکه در رختخواب به سر می برد، احساس می کند که چیزی را از دست می دهد. گاهی زمان خواب فقط به معنای تنها ماندن نیست، بلکه تنها ماندن در تاریکی با دزدها، هیولا­ها و اشباح است که از ناتوانی در رویارویی با ترس های درونی هنگام خواب دیدن نشات می گیرد.

    اگر مطمئن نیستید که واقعا فرزندتان به چیزی نیاز دارد یا قصد دارد توجه شما را جلب کند، حتما موضوع را از نزدیک بررسی کنید. اگر هیچ مشکلی نبود او را در آغوش بگیرید و ببوسید(حداکثر سه ثانیه) و از اتاقش بیرون بیایید و از موضع قدرت و محبت به او بگویید که دیگر وقت خواب است و نه بازی. از زمان خواب می توان برای ایجاد گفتگوی صمیمانه با کودک استفاده کرد. در نتیجه کودکان به تدریج به خواب علاقه مند می شوند. اگر والدین سختی گوش دادن به حرف های کودک را بر خود هموار سازند، کودک یاد خواهد گرفت که ترس ها، امیدها و آرزوهایش را با آنان در میان بگذارد و این تماس های صمیمانه، کودک را از اضطراب رها می سازد و او را به خواب فرو می برد. بهترین راه این است که وارد جنگ با کودک نشوید. باید به کودکی که مرتبا مادر را به اتاق خودش فرامی خواند گفت: می دانم که دلت می خواهد بیشتر پیش تو باشم اما حالا باید پیش بابا باشم. کودک باید بداند که روابط و موقعیت هایی وجود دارد که نباید در آن ها شرکت داشته باشد.

 

چه باید کرد:

  1. قوانین خواب را در ساعات دیگر روز برایش توضیح دهید. کودک باید بداند که موقع خواب از او چه انتظاری دارید. برای مثال: دو کتاب قصه می تونی با خودت به رختخواب ببری و یک بار هم می تونی آب بخوری.
  2. زمان خواب باید قاطع و منظم باشد و ابتدا زمان مناسبی برای رفتن او به رختخواب البته نه لزوما خوابیدنش انتخاب کنید.
  3. اگر کودک از سر موقع خوابیدن سرباز می زند، به او بگویید از این به بعد زودتر تو را به رختخواب می بریم، زیرا خودت نمی تونی سر ساعت معین بروی. از آنجایی که نمی خواهد مجبور شود زودتر به رختخواب برود، این پیامد باعث می شود خودش این کار را انجام دهد.
  4. به آنچه درباره پیامدهای حاصل از زیر پا گذاشتن قوانین گفته بودید عمل کنید.
  5. اجرای قوانین را نادیده نگیرید.
  6. به کودکانی که خوابیدنشان مدت زمانی وقت لازم دارد، باید اجازه داد هر کاری می خواهند انجام دهنند، به شرط آنکه به تنهایی، بدون سروصدا و در رختخواب باشند و مزاحم کس دیگری نشوند.
  7. در صورت ترسیدن کودک، ترسش را انکار نکنید و به ترس هایش گوش کنید و با حمایت کردن به او آگاهی دهید و نحوه حفاظت از خود را برای کسب آرامش آموزش دهید.
  8. زمان خواب را به تجربه ای خوشایند برای او تبدیل کنید: با هم کتاب و آواز بخوانید و یا قبل از خواب در اتاقش برای مدت زمان مشخص بازی کنید و مطمئن شوید که او می داند دوستش دارید و سپس از اتاق خارج شوید.
  9. از مسخره کردن، تنبیه کردن، تهدید کردن، رشوه دادن، محدود کردن او اجتناب از رویارویی با او خودداری کنید.
  10. به او بگویید در صورت اجرای قوانین خواب حتما به او پاداش می دهید. اگر شب در رختخواب خودت بخوابی، صبح هر داستانی که بخواهی برایت می خوانم و پاداش های دیگر می تواند شامل صبحانه مخصوص، پارک و بازی مورد علاقه باشد.
  11. در موقع خوابیدن از موضع قدرت با او صحبت کنید.
  12. با سر و صدای فرزندتان به هیچ وجه تسلیم خواسته او نشوید.
  13. کودک را تهدید نکنید و نترسانید، مثلا اگر از رختخواب بیرون بیایی، گرگ تو را می خورد.
  14. از فاصله دور و از اتاقی به اتاق دیگر قوانین را یادآوری نکنید و فریاد نزنید. گفتگوی نزدیک داشته باشید.