توصیه‌هایی در باب کرونا و مراقبت روحی؛

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی




 

 

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

که بسی گُل بدمد باز و تو در گِل باشی

 

سال نو بر همه شما مبارک

 

با شروع سال ۱۳۹۹ و گذر از مشکلات و سختیهای سال ۱۳۹۸، بیایید شروع کنیم به نوشتن خاطراتی خوش و لذت بخش ، تنها به تعداد انگشتان یکدست .

زیرا که در این روزها بیش از هر چیز نیاز داریم که مسیر فکر و احساسمان را کمی تغییر دهیم و انرژی مان را صرف خاطرات شیرین گذشته و فعالیتهای لذت بخش پیش رو کنیم، که اطرافمان پر است از اخبار ناخوشایند و تحلیل های هیجانی.

فعالیت های خوشایندی از جنس مراقبت از گیاهان، رقص، طنز، بازی، نقاشی، موسیقی، آشپزی و هر آن چیز که ما را فارغ از گذشت زمان می کند.

در این دوران که اغلب اضطراب مان تنها برای کرونا نیست و کرونا مسیری را باز کرده تا اضطرابهای سرکوب شدمان سرباز کنند و دیگر اینکه با معضل بزرگی به نام تنهایی روبه رو شده ایم که سالهاست از احساس رهاشدگی و تنهایی فرار می کردیم و برای آنکه با آن به نشویم تن به هر رفتاری میدادیم؛ از جمله اینکه برای فرار از تنهایی بی حساب روی دیگران حساب باز میکردیم، باج میدادیم، در تصمیم گیریها و انتخاب ها منفعل بودیم و وارد روابط تکراری میشدیم، زخممان باز تکرار می شد و در همه آنها انگشت اتهام به سمت دیگری و بیرون بود و با تکرار این الگو در پی آرامش، بیشتر مشوش میشدیم و‌سهم‌مام از این روابط تکراری زودرنجی و کلافگی و انباشت خشم بود، فرصت خوبی است تا به مرور خاطراتمان بپردازیم.

در این دوران که مجبور هستیم در خانه بمانیم احساسات ناخوشایندمان همانند زندانیانی پشت دیوارهای زندان هستند که فضا و زمان را مناسب دیدند و به بیرون سرازیرشدند و اگر ما نسبت به این حالات خود آگاه نباشیم و نتوانیم آنها را مدیریت کنیم و از راهی که به خود و دیگری آسیب نزنند آنها را تخلیه کنیم بر روی تمامی روابط و رفتارهایمان تاثیر می گذارند.

نمی خواهم دعای شروع سال جدید را نادیده گرفتن و انکار این احساسات شروع کنم که تنها سراسر خوشی، شادی و آرامش را تجربه کنید که در زندگی این فرض محال است و درد احساسی طبیعی است و مهم این است که درد خود را چگونه به رنج تبدیل نکنیم و به درد چطور واکنش نشان بدهیم که تلاش قانون زمین است رشد بهای رنج تغییر، آرزویم این است که در هر رنجی گنجی بیابیم.

از این پس بیشتر مهر بورزیم نه بخاطر ترس از دست دادن بلکه به این دلیل که خزانه مهرمان تمام نشدنی است.

به کودکانمان بی قید و شرط

بی قید وشرط

بی قیدو شرط مهر بورزیم

و به آنها اجازه دهیم تجربه کنند

انتخاب کنند

تلاش کنند

ناکام شوند

و دوباره شروع کنند

تا صاحب عزت نفس و اعتماد به نفس شوند.

فراموش نکنیم بزرگ شدن ما و کودکانمان کارسختی نیست

سلولها که خودشان  تکثیر میشوندو روزها هم که خودشان می گذرند

وآنچه ما را از هم متمایز می کند میزان رشد روانی ماست.

در این شرایط که نمی توانیم فعالیتهای هدفمند و روتین و عادتی اجتماعی خود را داشته باشیم بپذیریم که نیاز است برای خلق سبک زندگی جدید استارت، تلاش برای ادامه و تکرار لازم است تا رفتارهای عادتی جدیدی را با سبک متفاوت تمرین و با لذت همآیند کنیم.